سودایِ لبِ شکر دهانان...

حکایت این همه گفتیم و همچنان باقی است / هنوز باز نکردیم دوری از طومار

 
ساعت ٩:٥٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸٦ 

با کشیدگیِ آرشه‌ای به درازای ِ دیوار ِ چین
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــــــــــ می ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــ ر ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ سی ـــــــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
از آیه‌های ویلـُن
****
مقدس‌ترین نت‌، قدم‌های توست ـ گام‌های ماژورـ
برای‌ات
صلیب
می‌زنم
زیر ِ آواز
و همه‌ی قسم هایی که خورده‌ام
و همه‌ی دروغ‌هایی که نگفته‌ام
این که: دوست‌ات ندارم
یا
نمی‌خاهم ببینم‌ات
****
پرتاب می‌شوم ابتدای سمفونی
تماشاچی‌ها دست می‌زنند
به تابلویی که مونالیزا، لب‌خندت را دزدیده
ـ وگرنه نمی‌کشتم‌شان ـ
جیغ
می‌کشد
موهای‌ات را بتهوفن
روی صفحه‌ی گرامافون
ناپلئون لشکرکشی می‌کند
و آخرین حرکت ِ آرشه‌، ماشه را می‌کشد رومَن گاری
فیلم در سکانس بیست و ششم تکرار می‌شود
ماه به تلخی ته ِ فنجان ِ قهوه بوی تند ِ ادکلن دارد
عطرِ لباس‌خابِ خدمت‌کارِ خانه‌ی فِرمی‌یر
صدای خیسی و چند جیغ ِ پیاپی
دستمال قرمز
را تکان می‌دهد
ماتادور
تا سکانس قبل‌، زمزمه می‌شود
در میدان ِ سوارکاری
به تاخت
تا تخت ِ جمشید
چاپار مرگ‌ام را از خاب‌های تو خبر می‌دهد
ـ تب‌خال ِ گوشه‌ی لب‌ات را
دست نزن! ـ
****
گریه نکن با تو ام
گفته بودم: ریشه‌های آسمان ، دست ِ توست
ورق بزن
[کتاب مقدس ـ سوره‌های مینور ـ آیه‌های آواز]
اقرأ
که تا بکـ ـ ــارتِ آرشه
چینیِ دامن‌ات را نشکسته
برای‌ام برقص
روی موج‌های دانوبِ انزلی
نازل می‌شود
آیه‌های خداحافظی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ دو ـــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ رــــــــــــــــــــــــ
می‌شوم.


کلمات کلیدی: شعر